terug naar lijst

Première op 14 mei 2022 voor DE STUDIO op locatie
(Een remake van "Orfee", straffer, beter, anders...)

“Het pad naar een vrouwenhart is een snelweg, je moet alleen gas durven geven. Doorvlammen is het motto van de moderne Romeo, plankgas zal het worden.” 

Van op zijn onwankelbare troon loert Koning Dood al eeuwen naar het leven. Het gras is er groener en de meisjes zijn er zoveel frisser. Niets menselijks is de Koning vreemd en ook hij wil wel eens van een nieuwe liefde proeven.

Hij stuurt zijn trouwe Veerman erop uit om de mooie Euridice uit haar leven te schaken.

Orfee, het knullige vriendje van Euridice, wil zijn lief niet opgeven en reist haar na in het dodenrijk. Maar Hades steekt hier een stokje voor. Hij bepaalt wie sterft of leeft en Orfee kan proberen zoveel hij wil, hij krijgt zichzelf nooit dood.

Ondertussen bereidt Koning Dood zijn bruiloft voor. 

Euridice spartelt lelijk tegen maar vooral Persephone, de vrouw van Hades en al vijfduizend jaar Koningin van de doden, zorgt voor weerwerk. Ze ziet de concurrente niet zitten en koopt Charon, de veerman, om. Die brengt Orfee naar het rijk der doden. Als Orfee aankomt, wankelt de troon, maar Hades geeft zich nog niet gewonnen.

De mythe van Orfeus en zijn tocht naar de Onderwereld, kan nog altijd gelden als één van de mooiste verhalen over liefde en dood. Binnen het kader van dit klassieke gegeven werd duchtig gefantaseerd over de grens tussen leven en dood. De iconen uit het origineel, Orfeus, Euridice, Hades en Persephone krijgen heel menselijke trekken. Het eenrichtingsverkeer van hier naar de overkant heeft een eigen gezicht in het personage van Charon, de Veerman. De voorstelling speelt op het scherp van de snee. Daar waar de emoties het grootst zijn en er definitief en voor altijd wordt afgerekend.

Van en door: Frank Dierens, Isabelle Van Hecke, Maarten Bosmans, Gert Dupont, Dries De Win, Heleen Haest, Marc Maillard
Live Muziek: Lili Grace Music
Tekst: Johan Buytaert, Marc De Corte en Cast
Techniek: Jo Heijens, Klaartje Vermeulen, Bruno Smeyers